Rozdział 1.

- Mati ! Maaati ! – zawołałam widząc swojego kumpla.
- Co się stało ?
- Masz spodenki na w-f ?
- Znów zapomniałaś ? – zaśmiał się.
- Moooooże – wywróciłam oczami lekko unosząc kąciki ust.
- Hahah. Już ci pożyczam – odpowiedział i zaczął grzebać w plecaku. Podczas gdy to robił, ja bacznie go obserwowałam. Po chwili Mateusz wyciągnął parę czarno-czerwonych spodenek.
- Dzięki – powiedziałam przytulając go.
- Nie ma sprawy. Polecam się na przyszłość – uśmiechnął się, a jego niebieskie oczy zdawały się błyszczeć. Odwzajemniłam uśmiech i odeszłam jeszcze przez chwilę oglądając się za siebie.
Zeszłam na dół do szatni dziewczyn, zatrzasnęłam drzwi i usiadłam na ławce. W ręce trzymałam spodenki. Po kilku minutach zaczęłam się przebierać. Kiedy skończyłam, czułam na sobie wzrok dziewczyn z mojej klasy. Spojrzałam na to, jak jestem ubrana. Zaśmiałam się sama do siebie. Pożyczone spodenki były na mnie trochę przyduże, tak jak koszulka, którą wzięłam rano od starszego brata.
- Czyje to spodenki ? – spytała jedna z koleżanek.
- Ammmm…. – nie zdążyłam odpowiedzieć.
- Pewnie Matiego! – odpowiedziała za mnie inna z dziewczyn.
- Jak zawsze. – oblizałam usta.
W tym momencie zadzwonił dzwonek i musiałyśmy iść na salę gimnastyczną. Wchodząc na górę jeszcze przez chwilę żartowałam z kumpelami. Kiedy dotarłyśmy do sali, nauczyciel sprawdził obecność i tak jak powiedziała Nadia – gra w piłkę miała się odbyć na dworze.
Kiedy moja klasa zaczęła wychodzić na zewnątrz, uświadomiłam sobie, że Mati ma lekcje  na samym dole w klasie, z której idealnie widać boisko do piłki nożnej.
- Cholera – mruknęłam do siebie jeszcze raz spoglądając na to, w co jestem ubrana.
- Co jest ? – spytała Nadia dobiegając do mnie.
- Mati ma tu lekcje – wskazałam ręką na wielkie okno od klasy nr 6.
- Uuu… Nieciekawie.
- Mnie to mówisz ? – powiedziałam, jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie. Idąc z przyjaciółką na rozgrzewkę starałam się pozostać niezauważona przez uczniów klasy 3c, do której należał też Mateusz. Początkowo chowałam się za Nadią, a kiedy ona zaczęła biec padłam na ziemię.
- Co ty robisz ? – zapytał rozzłoszczony nauczyciel.
- Jaaa… Ummm… Potknęłam się. – zmyśliłam.
- Podnieś się i biegnij.
- Tak jest ! – krzyknęłam i przebiegłam obok okna w niemalże błyskawicznym tempie.
Po skończonej rozgrzewce wszyscy mieli iść na boisko. Przez chwilę zapierałam się rękami i nogami, aby nie musieć dziś grać, ale uznałam, że to bez sensu, a ON na pewno mnie nie zauważy.
Niestety jak widać szczęście mi dzisiaj nie dopisywało, kiedy tylko wybraliśmy składy drużyn, otworzyło się okno klasy nr 6, a za nim stał Mateusz z kumplem.
- Stylowo! – krzyknął uśmiechając się szeroko.
- Ojj.. Zamknij się ! – zaśmiałam się.
- No co ? Mówię, że stylowo !
- A ja mówię, żebyś był cicho ! – odkrzyknęłam.
- Czy ja wam przeszkadzam ? – wtrącił nagle nauczyciel.
- Tak trochę – oznajmił Mati, po czym szybko schował się za oknem.
Wuefista popatrzył się na mnie z pogardą. Nie przejęłam się tym, zrobiłam głupią minę i wkroczyłam na boisko.
Po skończonej lekcji znów panicznie szukałam kumpla, aby oddać mu pożyczone spodenki. Przebiegłam dwa piętra i niegdzie go nie było. Leciałam dalej i nagle… Wpadłam na kogoś. Zanim zdążyłam się otrząsnąć, usłyszałam:
- Witaj… Marto.  – doskonale znałam ten chamski głos.
- Czego chcesz, Nowacki ? Trochę mi się spieszy – warknęłam.
- Czemu tak chamsko ? Co się stało z grzeczną Martą ?
- Odeszła jakieś 8 lat temu, idioto. – starałam się go wyminąć.
- Słuchaj, albo będziesz mówiła do mnie z szacunkiem, albo załatwimy to inaczej.
- I co ? Pobijesz mnie ? – prowokowałam go – no śmiało. – ironicznie się uśmiechnęłam.
Dawid patrzył się na mnie z zainteresowaniem, lecz również wściekłością w oczach. Staliśmy w bezruchu przez kilka sekund. Po chwili podszedł do mnie, złapał mnie za przód koszulki i lekko podniósł do góry.
- Powiedziałem, że porozmawiamy inaczej…
- ZOSTAW JĄ ! – usłyszałam znajomy głos zza swoich pleców.
- Ha!  - zaśmiał się pogardliwie Nowicki – Chcesz mi coś powiedzieć Black ?
- Owszem. Odstaw dziewczynę na ziemie. Ona nie jest psem.
- A jeśli nie ?
- Okażesz się, zwykłym frajerem… A nie, czekaj… Już nim jesteś – usłyszałam. Nawet nie minęło 10 sekund kiedy zobaczyłam jak Nowicki leci w tył pod wpływem silnego uderzenia. Ja poczułam tylko jak ktoś złapał mnie pod ramiona, abym nie upadła na ziemię. Podniosłam się i patrzyłam oszołomiona przed siebie na Dawida, który leżał pod ścianą.
Odwróciłam się. Moim oczom ukazał się chłopak. Nie znałam go. Nie wiedziałam, z której jest klasy, ani jak ma na imię. Wiedziałam jedynie jak wygląda i jaki ma głos.
- Dzięki – powiedziałam nieco nieśmiało.
- Nie ma sprawy – odpowiedział brązowooki.
- Nie.. Naprawdę. Dziękuję Ci.
- Tak powinien zachować się każdy, niestety chyba nikt nie miał na tyle odwagi.
- Albo nikt nie chciał mieć kłopotów. – uśmiechnęłam się – jestem …
- Marta, wiem. – przerwał mi.
- Ale skąd…
- Wiem jak masz na imię ? – znów dokończył za mnie – Znam Cię jedynie z tego, że zadajesz się z Matim. Chodzę z nim do klasy.
- Ahh… Nie wiedziałam.
- Nazywam się Szymon. – uśmiechnął się.
- Miło Cię poznać, Szymon. Szkoda, że w takiej nieciekawej sytuacji – odwzajemniłam uśmiech.
- Podryw na obrońcę – zaśmiał się, co mnie również bardzo rozbawiło.
- Zabawny jesteś, ale muszę już iść – rzekłam – Pożyczyłam od Mateja spodenki i muszę mu je w końcu oddać.
- Okej, mam nadzieję, że … do zobaczenia ? – powiedział niepewnie.
- Do zobaczenia – uniosłam lekko kąciki ust i poszłam dalej szukać kolegi. 

Początek Końca

Zadzwonił budzik. Odruchowo zaczęłam szukać go dłonią po szafce stojącej obok mojego łóżka. Uderzyłam go ręką, po czym ponownie wygodnie ułożyłam się w łóżku i czułam jak zasypiam. Nie trwało to długo, gdyż chwilę później otrzymałam SMS’a od mojej przyjaciółki.

Od: Nadia <3
Wstałaś ? ;)

Spojrzałam na zegarek, który wskazywał 7.10.

Do: Nadia <3
Wstałam, wstałam. ;*


Odłożyłam telefon na bok i podniosłam się do pozycji siedzącej. Przetarłam zmęczone oczy, którym po chwili zmieszania ukazał się mój pokój. Fioletowe ściany, mały stolik z dwoma pufami, biurko przy którym stało krzesło obrotowe, a zaraz obok drzwi do garderoby. Na ścianach wisiał telewizor a naokoło niego mnóstwo plakatów mojego idola.
„Jesteś chyba jedynym powodem, dla którego się uśmiecham” – powiedziałam do siebie lekko unosząc kąciki ust. Chwilę później znajdowałam się już przy drzwiach garderoby. Weszłam do środka. Nawet nie minęła minuta, a ja już zdążyłam stwierdzić, że nie mam w co się ubrać. Wyciągnęłam więc zwykłe, stare jeansy, czarną podkoszulkę, na którą zarzuciłam koszulę w kratę i czerwone converse. Ubrałam się, zgarnęłam z podłogi plecak i zeszłam na dół.
- Cześć mamo – krzyknęłam wchodząc do kuchni.
- Cześć myszko, śniadanie na stole. – odpowiedziała mi.
- Dziękuję – rzekłam i usiadłam przy stole, na którym stała miska z mlekiem oraz płatki. Zjadłam przygotowany posiłek, po czym znalazłam się w łazience. Spojrzałam w lustro próbując zauważyć w sobie coś, co jest powodem wszystkich docinków i plotek. Jedyne co zobaczyłam to nie najładniejsza dziewczyna z wielkimi marzeniami. Westchnęłam. Odkręciłam wodę w kranie i przemyłam twarz, a następnie wyszczotkowałam zęby. Jeszcze raz zerknęłam w lustro, tym razem w celu pomalowania rzęs. Kiedy skończyłam odwróciłam się na pięcie i wyszłam z łazienki. Odblokowałam telefon, była 7.35. Czas do szkoły. Założyłam słuchawki i narzuciłam plecak na jedno ramię.
- Idę mamo ! – krzyknęłam wychodząc.
- Powodzenia! –usłyszałam tylko, zanim zatrzasnęłam drzwi.
Szłam szybkim tempem w stronę więzienia… To znaczy szkoły, której tak strasznie nie lubiłam. Nagle w kieszeni zawibrował mój telefon dając mi znak, że mam wiadomość. Wyjęłam go i odblokowałam ekran.

Od: Nadia <3
Powiedz wychowawcy, że się spóźnię. Do zobaczenia! Xoxo.


Nie wiedziałam o co chodzi, ale to musiało być coś ważnego, bo Nadia bardzo rzadko ma powód do spóźnień.

Do: Nadia <3
Okej, powiem. Xoxo.

Schowałam komórkę i zanim się zorientowałam przekroczyłam bramę szkoły. Mijając ludzi siedzących na ławkach czułam się niepewnie. Nawet nie wiem dlaczego, ale tak jest od zawsze. Otworzyłam drzwi budynku i weszłam do środka. Na korytarzu było niemalże pusto. Nic dziwnego, autobus, którym jeździ większość uczniów się spóźnił. Rozejrzałam się dookoła i zobaczyłam moją drugą przyjaciółkę, więc postanowiłam podejść. Siedziała sama.
- Siemka Roksi! – krzyknęłam tak, aby mnie usłyszała, a ona wyjęła słuchawki z uszu.
- Hej kochana. Jak tam ? – spytała.
- Dzień jak co dzień – rzuciłam – a jak u ciebie ?
- W porządku. Gdzie masz lekcje ?
- Na piętrze. Idziesz ze mną ? –zapytałam.
- Nie, zostanę. Zaraz przychodzi Igor, musi mi oddać zeszyt.
- Okej, to do zobaczenia – uśmiechnęłam się i odeszłam.
Weszłam na schody, ale kiedy udało mi się pokonać trzy stopnie, uznałam, że nie ma siły alby iść dalej. Trzymając się poręczy powolnym krokiem ciągnęłam się na górę, aż w końcu ujrzałam klasę
nr 16.
„Nareszcie” – przemknęło mi przez myśl. Usiadłam na ławce pod klasą obok koleżanki. Rzuciłam plecak na ziemię i odetchnęłam. Czułam się jakbym właśnie przebiegła drogę do szkoły i wbiegła na górę.
Nagle z dołu dobiegły mnie rozmowy, krzyki i piski. Zrozumiałam, że autobus właśnie przyjechał. Patrzałam na osoby, które kolejno przechodzą obok mojej klasy. Wiele z nich patrzyło się na mnie w dziwny sposób. Gdyby ich wzrok mógł zabijać, już dawno bym zginęła. Po krótkiej chwili dostrzegłam trzech moich kumpli. Szli powoli rozmawiając i śmiejąc się. Jeden z nich zobaczył, że siedzę pod klasą i zasygnalizował to ruchem ręki, co sprawiło, że ruszyli w moją stronę.
- Siema – rozłożył ręce Seba, aby się przytulić.
- Hejka – odpowiedziałam wstając.
Filip i Mati zrobili to samo. Przywitałam się z nimi, chwilę porozmawialiśmy, ale chłopaki musieli iść już do klas. Przytuliłam jeszcze raz Mateusza, po czym odeszli, a ja głęboko się zamyśliłam. Z moich długich rozmyślań wyrwał mnie dzwonek oraz nauczyciel, który już stał pod klasą.
Zdenerwowana podniosłam plecak z podłogi i weszłam do środka. Zajęłam swoje miejsce w ławce i podniosłam rękę, przypominając sobie SMS’a od Nadii.
- Tak ? – spytał nauczyciel wskazując na mnie.
- Nadia kazała mi przekazać, że się spóźni.
- Dobrze – odpowiedział, a ja oparłam się o ścianę. Wychowawca załatwiał swoje sprawy, a ja ponownie zaczęłam rozmyślać. Zastanawiał mnie fakt, jak bardzo można lubić swojego kolegę. Z czasem zaczęłam nawet rozważać fakt czy… nie, to raczej nie możliwe.
Po chwili drzwi klasy otworzyły się. To Nadia wtargnęła do klasy jakby zaraz miałby ją złapać seryjny morderca.
- Przepraszam za spóźnienie! – wydyszała zamykając drzwi.
- Tak, tak. Marta mówiła mi, że się spóźnisz. – odrzekł, a Nadia podeszła do ławki, w której siedziałam, odsunęła krzesło i zajęła miejsce obok.
- Dzięki – uśmiechnęła się.
- Nie ma sprawy – odwzajemniłam lekko uśmiech – gdzie byłaś ?
- Musiałam zajść po drodze do lekarza, mama prosiła, żebym wzięła jej skierowanie.
- Coś się stało ?
- Nie, najzwyklejsze badanie. – oznajmiła mi i zaczęła grzebać w plecaku. – Ćwiczysz na w-f ?
- Tak, a Ty ?
- Też. Dzisiaj ponoć mamy iść na dwór grać w nożną.
- Mi pasuje – uśmiechnęłam się.
Podczas kiedy Nadia szukała czegoś w plecaku, ja postanowiłam sprawdzić, czy aby na pewno wszystko wzięłam. Wtedy spostrzegłam, że na spodzie mojej torby nie ma spodenek na w-f.
- Nie wierzę ! – krzyknęłam na całą klasę.
- Co się stało ? – spytała zdziwiona przyjaciółka.
- Nie spakowałam spodenek na w-f. – odpowiedziałam przez zaciśnięte zęby.
- To pożycz. Myślę, że Mati…
- Zamilcz – przerwałam jej, śmiejąc się.
- Ale czemu ? – odpowiedziała również się śmiejąc.
- On i tak już ma mnie zapewne za łamagę. Tyle razy coś od niego pożyczam, ale… - urwałam.
- Ale co ?
- Ale wygląda na to, że nie mam innego wyjścia – zachichotałam.
W momencie, kiedy skończyłam to mówić, dzwonek dał nam znać, że czas na przerwę. Dla mnie to raczej był wyścig z czasem, aby znaleźć Matiego, a następnie przebrać się na następną lekcję.